Jakie są główne techniki aseptyczne w klinice?

  1. Strona główna
  2. Blog AgendaPro Health
  3. Jakie są główne ...

W wiekach od XV do XIX zabiegi chirurgiczne były wykonywane w wyjątkowo niepewnych warunkach: nie znano znieczulenia ogólnego, a ryzyko zarażenia się infekcjami było niezwykle wysokie, ponieważ nie istniały techniki jałowe i antyseptyczne. Pacjenci byli odurzeni lub odurzeni, a podczas operacji byli unieruchomieni przez innych asystentów.

Podobnie zarówno chirurg, jak i jego asystenci opatrywali rany bandażami wykonanymi np. ze starych prześcieradeł. Higiena była więc zła, a operacje przeprowadzano w pomieszczeniach do tego nieprzystosowanych. Chirurdzy nie nosili nawet czystych ubrań. Z drugiej strony trauma dla pacjenta była jeszcze większa ze względu na brak znieczulenia oraz z powodu dużego ryzyka, bo jeśli nie umarł z powodu bólu lub ciosów podczas operacji, to mógł umrzeć z powodu zakażeń nabytych podczas zabiegu. Z kolei krwotoki były częstym problemem na salach operacyjnych.

W każdym razie infekcje są niezwykle częste w takich środowiskach. Większość wirusów i zarazków przenosi się drogą powietrzną, dlatego techniki aseptyczne i antyseptyczne są niezbędne, aby utrzymać je z daleka w zamkniętych pomieszczeniach.

Tutaj wyjaśniamy tło tych technik, które z nich są używane i inne rozważania.

Tło

Pierwsze techniki aseptyczne zaczęły powstawać w połowie XIX wieku. To, z zamiarem zmniejszenia lub wyeliminowania obecności czynników zanieczyszczających, takich jak wirusy, bakterie, pasożyty i grzyby w procedurach chirurgicznych.

Głównym antecedentem jest bakteriolog Charles Chamberland, który w 1880 roku wymyślił sterylizator parowy do czyszczenia narzędzi używanych podczas zabiegu chirurgicznego. Po latach Gustaw Adolf Nueber założył pierwszą klinikę opartą na zasadach jałowości. Jego szpital był znany ze swoich standardów higieny i czystości.

Z drugiej strony, chirurg Joseph Lister był jednym z pierwszych badaczy, którzy używali mikroskopu jako głównego instrumentu badań medycznych. Lister opracował sposób jałowości i antyseptyki poprzez ciepło, poddając narzędzia chirurgiczne działaniu wysokiej temperatury jako metody dezynfekcji. Ponadto wymyślił rozpylanie gazu karbolowego jako metodę antyseptyczną. Lister skojarzył wcześniejsze ustalenia Ludwika Pasteura z genezą bakterii. Wprowadził tym samym pojęcie jałowości w praktyce chirurgicznej i profilaktyki poprzez antyseptyki takie jak sulfonamidy i penicylina.

Kolejny ważny postęp dokonał Robert Koch, który wygotował w garnku wszystkie narzędzia chirurga, aby wyeliminować wszelkie ślady bakterii.

Podobnie Florence Nightingale, matka nowoczesnego pielęgniarstwa, uważała, że stworzenie zdrowego środowiska jest niezbędne do zastosowania niezbędnej opieki. Nakreśliła więc pięć elementów zapewniających zdrowotność: czyste powietrze, czysta woda, sprawna kanalizacja, czystość i światło. Jeśli chodzi o stosowanie rękawiczek podczas operacji, to pod koniec XIX wieku praktykę tę wprowadził amerykański chirurg William Halsted.

Tym samym z większym naciskiem zaczęto rozwijać profilaktykę i kontrolę zakażeń. Krótko mówiąc, odkrycia Pasteura miały fundamentalne znaczenie dla wykazania, że przyczyna wielu chorób leży w mikroorganizmach, które są przenoszone za pomocą różnych narzędzi.

Czym jest jałowość i antyseptyka?

Jałowość odnosi się do braku mikroorganizmów wywołujących choroby, czyli do dezynfekcji danego obszaru. W ujęciu chirurgicznym jałowość to całkowita sterylizacja i niemal absolutny brak bakterii w danym obszarze, niezbędna na sali operacyjnej.

Natomiast antyseptyka to stosowanie związków chemicznych w celu zniszczenia drobnoustrojów na skórze lub tkankach, czyli jest to higiena profilaktyczna danego obszaru.

Rodzaje jałowości

Podsumowując, stosowanie technik aseptycznych jest niezbędne we wszystkich zabiegach chirurgicznych. Podobnie, poza salami operacyjnymi, izolatki, oddziały intensywnej terapii, laboratoria, sale porodowe, to między innymi miejsca, w których istnieje duże prawdopodobieństwo zarażenia i zakażenia, dlatego w tych przestrzeniach niezbędna jest jałowość.

Poniżej wyjaśniamy nieco na temat wykonywanych technik jałowych.

Jałowość medyczna

Ten rodzaj jałowości dotyczy lekarzy i pielęgniarek, którzy są personelem narażonym na ryzyko, ponieważ mają bezpośredni kontakt z osobami chorymi. Procedury przeprowadzane w celu zmniejszenia elementów chorobotwórczych i uniknięcia zarażenia dla personelu polegają na:

  • Mycie rąk i stosowanie alkoholowego roztworu dezynfekcyjnego zarówno przed jak i po kontakcie z pacjentem.
  • Stosowanie rękawiczek jednorazowych, jeśli pacjent ma być dotykany lub badany fizycznie.
  • Używanie odzieży: munduru i togi. W razie potrzeby zakryć nos i usta maską.

Kolejnym ważnym aspektem jest to, że odpady takie jak gaza, bandaże czy strzykawki powinny być wyrzucane do odpowiedniego pojemnika.

Jałowość chirurgiczna

Ten rodzaj jałowości obejmuje dezynfekcję w salach operacyjnych, której celem jest zapobieganie zakażeniu pacjentów przez bakterie. W salach operacyjnych istnieje duże ryzyko zakażenia przez otwarte rany. Podobnie jałowość chirurgiczna ma również na celu niedopuszczenie do tego, aby drobnoustroje z organizmu pacjenta miały wpływ na lekarzy, pielęgniarki i wyposażenie wnętrz.

Jałowość chirurgiczna jest wykonywana według następującego protokołu:

  • Przed interwencją lekarze muszą wykonać antyseptykę skóry, która ma zostać otwarta.
  • Obszar roboczy musi być przygotowany i ułożony do zabiegu chirurgicznego przy użyciu sterylnych gazików i prześcieradeł.
  • Personel medyczny musi być całkowicie czysty i nie może nosić żadnej biżuterii ani odzieży, która mogłaby się zsunąć. Podobnie personel musi być osłonięty odzieżą, maską i rękawicami.
  • Po zabiegu przedmioty jednorazowego użytku należy zdeponować w przeznaczonym do tego celu pojemniku. Igły, gaza, ostrza itp. muszą zostać zutylizowane. Ubrania powinny być również umieszczone w workach do dezynfekcji w pralni.
  • Mycie rąk przed i po interwencji to kolejny podstawowy aspekt.

Produkty antyseptyczne i inne uwagi

Aby zabić bakterie i inne czynniki, istnieją różne produkty antyseptyczne, które można stosować zarówno do skóry, jak i do czyszczenia:

  • Glukonian chlorheksydyny: występuje w roztworach mydła o stężeniu 4%. Roztwór ten służy do przygotowania skóry pacjenta przed jej nakłuciem w trakcie operacji, ale jest też stosowany do innych ran.
  • Alkohol: stosowany do dezynfekcji zdrowej skóry u pacjentów, którzy mogą być wrażliwi na jod. Należy stosować alkohol o stężeniu V/V 70% lub wyższym.
  • Roztwór powidonu i jodyny: stosowany do dezynfekcji niezbyt ciężkich ran, jak również do miejscowego stosowania na skórę pacjentów przed zabiegami chirurgicznymi. Jodynę powidonową stosuje się w stężeniu od 1% do 10%.
  • Nadtlenek wodoru: w roztworze od 6% działa jako środek bakteriobójczy, grzybobójczy, sporobójczy i wirusobójczy. Jego stosowanie jest niezbędne.

Podsumowując, mimo że wypróbowano wiele technik eliminacji bakterii i innych czynników zakaźnych, techniki aseptyczne są niezbędne w każdej procedurze chirurgicznej. Czyszczenie ozonem jest również zalecane w placówkach służby zdrowia i innych środowiskach.

Jałowość to brak zarazków i wirusów. Doskonała dezynfekcja jest elementarna w każdym obiekcie, a szczególnie w szpitalach i ośrodkach zdrowia.

Artykuły powiązane

1) Jak wypisać receptę lekarską?

2 ) Jak przeprowadzić wywiad lekarski? Wszystko, co musisz wiedzieć?

3. jak otworzyć własną praktykę lekarską i błyskawicznie zdobyć pacjentów?

4. Internetowa dokumentacja medyczna, rozwiązanie dla danych Twoich pacjentów

Komentarze (0)

O serwisie

Obszerna wiedza związana z męską pielęgnacją twarzy

Jakich produktów używać do codziennego golenia?
Jak bezpiecznie się golić?
Jakie błędy popełniamy podczas golenia się?

Zadbaj o siebie razem z nami

 

Kontakt

kontakt@szefwszystkichszefow.pl

Galeria